Posted by on 10 februari 2016

De nieuwste column van Alfons Marsman

Als regelmatige lezer van deze column weet u dat ik een passie voor bewegen koester. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat ik zelf en mijn omgeving, dagelijks de positieve invloeden van gezond bewegen aan den lijve ondervinden. Bewegen heeft een positieve invloed op vele facetten van het dagelijkse leven en dus op de kwaliteit van leven. Zowel op korte, als op lange termijn. 

In ons fitnesscentrum ontmoeten we dan ook mensen van alle rangen en standen en van alle leeftijden. Een groep die wat mij betreft nog wel wat beter vertegenwoordigd zou mogen zijn, zijn de 60 plussers. Daaronder versta ik ook de 70 en 80 plussers. Ook voor deze mensen gelden de basisprincipes van de bewegingsleer. Ook voor hun kan gezond bewegen de kwaliteit van leven verbeteren. Al te vaak zie ik toch dat deze groep een beetje aan de kant staat. Hun omgeving remt ze eerder af dan dat ze gestimuleerd worden. Met de beste bedoelingen, maar met alle gevolgen van dien. Als moeder,vader,opa of oma aangeeft niet meer zo goed de trap op te kunnen zeggen we al gauw, “doe dat maar niet meer”. Maak het jezelf gemakkelijk en ga beneden slapen. Als het lopen wat moeizamer wordt schaffen we een wandelstok of rollator aan. Terwijl er vaak helemaal geen medische aanleiding voor is. Wat is er wel aan de hand? Het evenwicht wordt lastiger, de spierkracht neemt af, de coördinatie wordt minder, het zicht wordt minder. Allemaal dingen die op hogere leeftijd erbij schijnen te horen. Evenwicht, spierkracht en coördinatie zijn, zonder uitzondering, met een gericht bewegingsprogramma te verbeteren. Begrijp me goed, 20 word je niet meer. Maar de kwaliteit van leven, de dagelijkse dingen die je minder afhankelijk maken van anderen, die kun je zeker verbeteren. Dat is waar veel mensen bang voor zijn, afhankelijk worden.

Zoals gezegd. De 60 plussers. En zeker de 70 plussers. Om nog maar niet te spreken over de 80 plussers, zijn mondjesmaat vertegenwoordigd. Terwijl er volgens mij genoeg om ons heen wonen. Ik zal u aan de hand van een praktijkvoorbeeld uitleggen wat wij van MoviFit voor deze mensen zouden kunnen betekenen.

Het verhaal gaat over iemand die ik goed ken. Mijn moeder. Vorig jaar, eind 2012, kreeg mijn moeder last van pijnlijke uitstraling naar, hoofdzakelijk, een been. Met deze klacht meldde ze zich bij de huisarts. Na een periode van onderzoek en testjes werd de diagnose Ischias gesteld. Eigenlijk wist de dokter niet zo goed wat er aan de hand was. Het probleem zat in de rug en zorgde voor de pijnlijke uitstraling. Er was eigenlijk weinig aan te doen. Na verloop van tijd werd de pijn steeds heftiger en uiteindelijk kwam men tot de conclusie dat het zo ook geen leven was. Met de beste bedoelingen werd er begonnen met pijnbestrijding. Eerst met wat milde middelen. Toen dat niet hielp werd er overgestapt op morfine. Op die leeftijd zou je niet met pijn moeten leven was de gedachte. Een zeer begrijpbare gedachte. Mijn moeder is echter ook suikerpatiënte. Het gebruik van de morfine leidde er toe dat haar suikerspiegel ook van slag raakte. Van tabletten moest ze overschakelen naar het spuiten van insuline. De pijnklachten verdwenen niet dus werd de dosering opgevoerd, ook de dosering van de insuline. Tot overmaat van ramp kwam ze begin van de zomer ook nog te vallen met de fiets. Daarbij brak ze helaas haar schouderblad. Operatie was niet nodig/wenselijk maar de medicatie werd wel aangepast. Hierdoor raakte ze helemaal van slag. Op een gegeven moment bleef er geen voedsel nog vocht binnen.  Opname in het ziekenhuis volgde. Intussen had ik mijn moeder zien veranderen van een actieve vrouw naar een weinig energieke, oude vrouw. Door de morfine werd ze geestelijk ook minder. Minder alert, afwezig en steeds dezelfde verhalen vertellend. Omdat ze niet meer wist dat ze mij dit verhaal al verteld had. Ik geloof dat ik het verhaal van de val met de fiets wel zes keer gehoord heb in een week.

Ik besloot dat ik dit niet langer wilde aanzien. Ik heb haar voorgesteld bij ons in het fitnesscentrum te komen bewegen. Op dat moment was mijn moeder 84 jaar en had ze nog nooit van haar leven gesport. Ik ben met haar aan een oefentraject begonnen, eind augustus. Gericht op het verbeteren van de pijnklachten en het mobiliseren en herstellen van haar gebroken schouder. Al snel hebben we het medicijngebruik terug geschroefd. Na een paar weken gebruikte ze geen pijnstillers meer. Daardoor verbeterde ook haar diabetes en kon ze ook minder insuline spuiten. Ze werd weer helder en per week nam de energie toe. Inmiddels zijn we slechts twee maanden verder en zijn de pijnklachten nagenoeg verdwenen terwijl het medicijn gebruik drastisch is teruggeschroefd. Haar schouder wordt niet meer de oude, maar ze kan haar arm inmiddels functioneel bewegen. Daarmee bedoel ik dat ze haar haren kan kammen, zich kan wassen en zichzelf kan redden op het toilet. Met andere woorden, een betere kwaliteit van leven en minder afhankelijk van anderen. De marathon zal ze niet meer lopen. Maar ik ben blij dat ik mijn moeder terug heb. Letterlijk en figuurlijk (geestelijk is ze weer veel helderder). Inmiddels is ze 85 jaar geworden. Uit haar omgeving krijgt ze veel complimenten dat ze zo is opgeknapt. Ze is beslist beter bij de tijd, beweegt vlotter en stabieler, en heeft een betere gelaatskleur. Inmiddels is ze zo gemotiveerd geraakt door de resultaten dat mijn broer en zus om de beurt met haar naar Nunspeet komen om haar wekelijkse training te doen. Toch een reis van 50 km iedere keer. Ja u begrijpt het goed. Ze “traint” slechts één keer per week ongeveer 45 minuten. En dat zorgt voor dit fantastische resultaat.

Als dit voor mijn moeder geldt. Iemand die tot haar 84 ste nooit aan sport heeft gedaan. Die diabetes heeft. Die ischias had en haar schouder brak. (We zullen overigens nooit weten of die val met de fiets te maken heeft gehad met het morfine gebruik waardoor ze minder alert was). Die slechts één keer per week een gericht trainingsprogramma volgt met dit resultaat in slechts twee maanden tijd. Waarom zou dit dan niet voor andere mensen op leeftijd gelden? Mensen die de kwaliteit van leven achteruit zien gaan. Die de spierkracht zien afnemen en als remedie een rollator gaan gebruiken, waardoor de spierkracht nog verder afneemt. Die hun coördinatie zien afnemen, die hun evenwicht zien afnemen. Kortom, die hun onafhankelijkheid zien afnemen.

En vergist u zich niet. Ik kan u meer van dit soort verhalen vertellen. Vindt u zichzelf te oud? Denkt u dat het voor u niet meer beter kan worden? Denkt u dat trainen niets is voor u vader, moeder, opa of oma? Lees dan dit verhaal aandachtig door. Kom naar MoviFit en spreek met leeftijdsgenoten. Trek uw eigen conclusie en neem het heft in uw eigen handen.

Een mens is nooit te oud om te leren en zeker niet om te bewegen!

Alfons Marsman

Posted in: blog, nieuws
Tags: ,